Biyografi

2000 - Yeni bir hayat mı?

Milenyumda 95 yılından beri süre gelen ekonomik kriz ve babamın iş hayatında peş peşe yaşadığı başarı ve başarısızlıklar sonucu soluğu yeniden Samsun'da aldık. Ailenin rızası alınmadan sürüklenilen bu zoraki yol sadece yıkım, kayıp, acı, gözyaşı ve kırgınlıklar olarak kaldı hayatımızda. Annemin ailesi bize destek olacaktı. Üstelik başörtüsü yasağında Manisa pilot bölgeydi ancak Samsun'da yasak uygulanmaya başlamamıştı. Yeniden eğitim hayatımıza dönebilecektik. Bir umutla Samsun'a taşındık. İşte şimdi beni bekleyen kaderi mi yaşayacağım, yoksa ipleri ele mi alacağım, bunu anlayacağız. Samsun'da İmam Hatip'e kayıt yaptırdık ancak İngilizce Anadolu İmam Hatip hakkımı kaybetmiştim. Ne yapalım, bu da bir şeydir, hiç değilse eğitimime devam edebileceğim. Kısa bir süre okula devam ettik. Ardından yasak buraya da sıçradı ve tüm Türkiye'ye yayıldı. İkinci defa hayallerim elimden alındı ve bu defa bir çare de yok. İlk şokun ardından, başörtüsü probleminin öyle kolay kolay hemen çözülemeyeceğini kabullendik ve bir gün üniversiteler başörtülülere de serbest olur diye liseyi Açık Öğretim sisteminden bitirdik. Öte yandan evden uzaklaşabilmek dikiş kurslarına gidiyordum.
Aynı dönem dine kafayı taktım. Hatta hafızlık yapmaya bile kalktım. Afganistan'lı bir öğrenci kızdan hafızlık dersi almaya başladım.
Tamam, devlet başını açmadan okula almam diyor ve bana büyük bir haksızlık yapıyor ama başımı açıp açmayacağıma neden ben karar veremiyorum? Din neden bu konudaki kararı babama veriyor? Benim bir hükmüm yok mu? Babanın üzerimizdeki bu sonsuz gücünü, tanrının ona verdiği ehliyeti sorguluyorum ve anlamak istiyorum, tanrı kadınlardan ne istiyor?
Sadece bu coğrafyada doğduğu için Müslüman olmuş ve Müslüman bir erkek olarak eşi, çocukları hatta komşuları üzerinde bile sorumlulukları olduğunu düşünen bir adam var karşımda. Normalde akıl yürütme becerisini sorguladığım bu kişi, nasıl olur da hayatımla ilgili bu kadar ciddi bir kararı verme yetkisine sahip olabilir? Eğer bu ülkede değil de Afrika'da bir kabilede doğsaydı, böyle bir ehliyeti olmayacaktı. Ya da Avrupalı bir Hristiyan olsaydı, ben özgür olacaktım. Hatta Türkiye'de seküler bir ailede doğmuş olsam, tüm hayatım boyunca daha özgür yaşayacaktım.
Haliyle işin ucu tanrıya vardı ve şu soruyu sordum, "Tanrım, ne istiyorsun benden?"
Şu basit hayatı yaşamak, bu kadar zor olmamalıydı. Zorlaştıran, her konuda yüzlerce fikir ve karar sahibi olan oydu ve bu hayatta bana ve kararlarıma yer yoktu. Aslına bakarsanız, böyle bir durumda insan isyan ediyor. Dinden, tanrıdan, babadan ve onu otorite olarak kabul eden herkesten nefret ediyorsunuz. Ancak ben yine de bu öfkeyle dini reddetmek yerine onu öğrenmeye karar verdim.
Meal okudum, tefsir okudum, hadis külliyatları okudum. Başta kafama yatmayan şeyler olmasına rağmen dindar oldum çünkü Kur'an babamın ve hocalarının anlattığından daha hoşgörülü bir metindi ancak hadis ve ilmihal kitaplarında iş değişiyordu. Erkek hocalar, evliyalar kural üzerine kural boca etmişti dine. Çok fazla telkin vardı ve doğduğunuz andan itibaren etrafındaki herkes, yeterince dindar olmayanlar bile dinin gerçekliğini kabul ediyor, size uygulanan baskı konusunda sessiz kalıyordu. Örneğin dini yaşamayan biri dini eleştirmiyor, "Bu benim eksikliğim, bir gün ben de yeterince dini kuralları uygularım inşallah." diyordu.

Haliyle kafası karışmış bir ergen olarak galiba sorun bende diyordum. Kendimi inanmaya zorluyordum. AKP'nin de dini kamusal alanda daha görünür kılmasıyla, kitaplardaki çelişkiler insanların sözlerine, davranışlarına da yansımaya başladı. Yani flu alanlardaki fikri çelişkiler, görünür örneklere, somut çelişkilere döndü. Öyle dindar olmuştum ki, artık etrafımdaki dindarların çelişkili tavırlarını eleştiriyordum. Öte yandan, din tarafından yaşamamız beklenen hayat, bizi resmen hayatın dışına itiyor, bizi diğer insanların ve sosyal hayatın dışına itiyordu. Dini yasaklar yüzünden diğerleriyle eşit şartlarda yarışamıyorduk.

Etrafımızda akrabalarımız haricinde tanıştığımız insanlar komşularımız ve ailemin cemaatine mensup ailelerin kızlarıydı. Onlar da kardeşim ve benim gibi 28 Şubat sebebiyle okuldan ayrılmak zorunda kalmış, eş bekleyen ama aslında öyle bir hayatı kendilerine yakıştırmayan kızlardı. Hem gururlu hem çok mutsuzlardı. Bu dindar kızlardan oluşan arkadaş grubumuzla her hafta toplanır, önceden belirlediğimiz bir konu hakkında o haftaki çalışmalarımızı birbirimize sunar ardından o hafta için seçtiğimiz hadislerimizi okurduk. Bu bölüm toplantımızın en heyecanlı bölümüydü çünkü bize maceramızı, ideallerimizi, ne kadar kutlu bir yolda fedakarca savaştığımızı hatırlıyor, gururlanıyor yahut yep yeni bir dini bilgi öğreniyorduk.

Son derece dindar, hatta sofu kızlardık. Ailelerimizi tenkit ediyorduk. Birbirimize dini telkin ediyor, yakışıklı ve modern dindar erkeklerle evlenirsek, hiç değilse evlilik hayatımızda baskıdan kurtulmanın hayallerini kuruyorduk yahut erkeklerden nefret ediyorduk onlara mecbur kaldığımız için ve bizi kurtarmadıkları için. Ama aslında hepimiz hayallerimiziden-hayatlarımızdan olmuştuk ve hayallerimizdeki erkeğin yanına bile yaklaşamayacak kadar öfkeli, aykırı tiplere dönüştüğümüzü içten içe biliyorduk. Dinen çok makbuldük ama gerçek hayatta hiçbir karşılığımız yoktu. Hepimiz mutsuz, depresif, yalnız ve hüzünlüydük.
Ben de ağır bir depresyondaydım uzun zamandır ve doğduğum günden itibaren eve geldiği anda odalarımıza kaçtığımız, öfkesine ve hışmına uğramamak için yanında sustuğumuz, konuşurken yutkunduğumuz babama isyan bayrağını çektim. Gittikçe miligramları artan depresyon ilaçları kullanıyor ve zihinsel olarak yaşadığım inanç ve varoluş krizleri sebebiyle deliliğin sınırlarında geziniyordum. Artık yetişkinliğe geçmemiz gereken çağda bir gün sofrada yemek yerken, yemeğimi yemediğim için beni azarlamaya başladı. O konuştukça benim kalbimin atışı hızlanıyor, vücut ısım yükseliyor, yüzüm kızarıyor ve kafam zonklamaya başlıyordu. Birden bire yer sofrasından ayağa kalktım ve ona, "Senin yüzünden depresyon ilaçları kullanmaya başladım. Doktor bugün yine ilacımın dozunu arttırdı. Delirmemi mi istiyorsun? Ben delirmeyeceğim, sen delireceksin" diye bağırdım. Annem ve kardeşlerimin şok olmuş bakışları arasında o evde bir anda otorite değişmişti. Otorite ben olmadım ama babamın tahtı sallanmıştı. Artık söz sırası bizdeydi. Abim zaten erkek olması sebebiyle daha eyvallahsızdı ama o bile baskı altındaydı. Annem gittikçe daha rahat öfkelenmeye ve öfkesini dile getirmeye başladı. Eşine itiraz etme hakkı olmadığını öğrendiği için maruz kaldığı her şeyi yutan kadın, konuşmaya, bağırmaya başladı.
Dinen hoş görülmese de evden kurtulmak için çalışmaya başladım. Eve çok yakın bir eczanede iş buldum. Sonra evden daha uzak başka eczanelere girdim. Ancak bir türlü sigortalı olamıyordum. Artık kalfa olacak kadar bilgi sahibi olduğum, eczaneyi tek başıma döndürebildiğim halde, eczacım bir türlü sigortamı yapmıyordu. Israrlı taleplerim sonucunda lise mezunuyum diye sigorta yapılmayacağını duyduğum bir görüşme sonucunda bu işin beni hiçbir zaman bir üst noktaya taşımayacağını, hayallerime giden yolda beni oyaladığını fark ettim ve üniversiteye hazırlanmaya karar verdim.
O dönem başörtüsü yasağı kalkmasa dahi bazı rektörler başörtüsüne göz yumuyordu. İşten çıkıp üniversiteye hazırlandım. AKP'de vekil olan bir aile büyüğüm beni dershaneye yazdırdı. Yaşım 24. Yaşıtlarımın mezun olup işe girip evlenmeye başladığı bir dönemde, ben daha yeni üniversiteye gidiyorum.