Demokrasi, bize kadar

Sancılı günlerden geçiyoruz ama bu sancılar bir ölüm sancısı mı, doğum sancısı mı bilemiyoruz. Hepimizin birer tahmini var elbette ama kimse kendinden emin de olamıyor çünkü daha önce gördük, bazen hem güler hem ağlarsınız. Bazen güleceğinizi zannederken ağlarsınız ve bazen de ağlamaya hazırlanmışken gülebilirsiniz. Bu işin sonu nereye varacaksa hepsine hazırız aslında ancak öyle zannediyorum bir diyet ödenip, içten gözyaşları döktükten sonra güleceğiz.

Kimsenin kimseye güvenmediği, her işin altından başka işlerin çıktığı bir dönemde herkes her şeyden nem kapıyor ama işte biz bugünlere de bir günde gelmedik. Etrafımızdaki herkesle teşriki mesaimiz, antlaşmalarımız, barışmalarımız, güven ve aldatma hikâyelerimiz var. Bu yüzden, bugün konuşulan hiçbir şey, bugünün mevzusu değil. Uzun bir tanışıklığın, tükenmiş hikâyelerin, tekrara düşen cümlelerin mevzusu. Bu yüzden kestirip atmak mubah, bu yüzden son sözler yeterli.

İktidarın mayın eşeklerine yenileri katılıyor çünkü her operasyona biri patlıyor. Bu mayınlı araziyi kendileri döşemişti, şimdi yol alabilmek için aracılara ihtiyaçları var. Türkiye’yi bir intikam arenasına çeviren AKP iktidarı, biz ve onlar anlatısıyla, biz ve onlar intikam yeminleriyle, biz ve onlar hesaplarıyla 25 yıl geçirdi. Bugün ise artık hikâyeleri bitti.

Şimdi kendilerini yeniden anlatmak, yeniden bir rüyayla büyülemek istiyorlar ancak mümkün değil. Sözler tükendi, tüm sırlar faş oldu. İnsan, 25 yıllık eşiyle boşanma aşamasına geldiğinde, eşlerden biri yeniden evlenelim derse, yeniden evlenmek için ne taahhüt edebilir ki? Karşı tarafın bilmediği, görmediği, o ana kadar anlamadığı ne sunabilir? İşte iktidar da aynı çıkmazını yaşıyor.  25 yıldır karakterini, yalanlarını, manipülasyonlarını, hilelerini, işleri nerelere vardıracaklarını, kasalarında kalan parayı, dostlarını, düşmanlarını, her şeylerini tanıyoruz.

Bu yüzden artık bize ulaşmak için bizden birilerine ihtiyaç duyuyorlar. Bu yüzden artık muhalifimsiler ile bizlere mesaj taşıyorlar. Esasen AKP iktidarı ilk defa iktidara gelirken de güven kazanabilmek için onlara asla güvenmeyen insanlar arasından devşirdikleri sayesinde kendine yer açmaya çabalamıştı. Zamanla maşaları da, eski dostları da bir bir aslında kim ve ne olduklarını ifşa edip yanlarından ayrıldı, haliyle hitap etmek istedikleri kitle için de bir sürpriz kalmadı.

Nafile bir çabayla halen muhaliflerin içerisinden insanlar devşirip muhalifleri etkilemeye, yönlendirmeye çalışıyorlar ancak muhalif seçmen artık çok iyi tanıdığı bu zümreden gelen kokuyu aldığı anda “Tamam sus, ne diyeceğini biliyorum.” diyor ve ulağın ağzına lafı tıkayıveriyor. Bugün bazı eski muhalif gazetecileri iktidarı savunurken yahut onlardan ne kadar da korkmamız gerektiğini söylerken aslında ümitsizce gönderilmiş bir mektup denemesiyle karşı karşıya kalıyoruz.

İktidarın kamuoyuna muhalifimsileri kullanarak mesaj ulaştırma kaygısının iki sebebi var. Birincisi, kendi kitlesine bir tatmin ve kazanma duygusunu yaşatmak. Hani yıllardır bize düşman filanca kişi var ya, bakın o şimdi bizim uşağımız oldu tatminini yaşatmak. Muhaliflere ise, artık hiçbir inandırıcılıkları kalmadığı için bir ümit, ulaşma arzusu. Ancak tıpkı 25 yıldır yalan söyleyen bir kocayı dinleyen bir kadın gibi dinliyor artık kendi kitlesi iktidarı. Bizler ise bir dilenciyi, bir dolandırıcıyı dinler gibi dinliyoruz. Yani temelde hiçbir işe yaramıyor bu nafile çaba, sadece denemeye devam ediyorlar.

Son olarak iktidarın gündemi kendinden uzaklaştırmak için önümüze çıkardığı tavşanlardan biri olan sözde çözüm süreci kıskancında gördük iktidarın sözcülerini. Onlar ki yıllardır iktidara direnmiş insanlardı, şimdi nasıl kendilerine zulmeden insanlara övgüler düzerler diye hayret etmiyoruz elbette, çünkü artık onları da çok iyi tanıyoruz.

Kritik seçimlerde muhalefetten taraf olmaktansa aşırı bir özgüvenle seçimi boykot edip, yanlarına Cihangir’in lümpen solcularını da alıp seçimi boykot ederek iktidarı AKP’ye hediye etmelerinden tanıyoruz onları.

İktidar Gezi sonrası tam gözden düşmek üzereyken ilk çözüm süreciyle birden sahneye atılıp, iktidarın şovunda sahne alıp sonra geri çekilmelerinden biliyoruz. Kavga eder görünüp, elitlerin çıkarlarıyla nasıl da gemilerini yürüttüklerini gördük bir defa, artık o acı hatıralar ağızlarında ilk seferki gibi durmuyor. İktidar oyları bir daha çıkmamacasına düştüğünde yine sahnede gördük onları. Tıpkı Devlet Bahçeli gibi her düşüşünde bu iktidarın koltuk değneği olmalarından tanıyoruz artık onları. Bize bir masalı anlatırken yaşadığımız gerçeklikten biliyoruz onları. Ağaların kazanımları için marabaları süründürmeye razı olmalarından biliyoruz onları.

Herkesin boyasının döküldüğü bu dönemi çok seviyorum ben. Yeni Türkiye’yi kurarken çok işimize yarayacak kimin aslında ne olduğunu, kimlerin kimlerle beraber olduğunu bilmek. Bu ülkeyi kuranlarla, bu ülkeyi kuranlardan nefret edenlerin ortaklığı hiç değişmemiş, bunu görmek çok acı. Aynı savaşı tekrar tekrar vermek çok acı. Ama şunu görmek de ümit verici, bugünün Türkiye’sinde kimliklerinden arınan ve bir arada yaşamak arzusunda olan insanların varlığı ve çokluğu ümit verici. Bir arada yaşamaktan mutlu olan insanların varlığı ve çokluğu elitlerin uzlaşısına mahkum olmaktan kurtarıyor bizi.

Mutluluğu buralarda aramak lazım, çokluğun birliğinde, birliğin çokluğunda. Eğer, bizi birleştirecek gerçek gücün, birlikte iyi bir hayat yaşamak olduğu konusunda mutabık kalırsak, başarabiliriz bence.

Bu ülkede cumhuriyet ve demokrasi yeniden kurulacaksa, elitler ittifakıyla değil, halkların ittifakıyla kurulmalı. O büyük sofrada konuşulan yalnızca, halkların refahı olmalı.

İnsan bir düşünür, bir Türk Milliyetçisi, bir Kürt milliyetçisi ve bir İslamcıyı birleştiren nedir?

Elbette onları ayıran, onları ayrı ayrı kullanmak isteyen güç..

Bu güç, sosyal demokrat aklı ve iradeyi bölüp parçalamak için her daim keskin nişancılara ihtiyaç duymuştur. Halkın kendi gücünü kullanması, kontrol edilmekten çıkması varlıkları için bir tehdittir. Gücü halka verirsek, gücümüzü halktan alırsak, hiçbir güç yıkamaz bizi. İşte budur demokrasimizle dertleri..


Not: Sizlere reklamsız bir yazı okuma deneyimi sunuyorum. Ancak bu sitenin giderleri var ve tek başıma karşılıyorum. Beni desteklemek isterseniz, lütfen Patreon hesabımdan 3 dolarlık bir abonelik oluşturun.

Patreon hesabım: https://www.patreon.com/c/nurbetularas