Erdoğan’ın siyasi hayatına bir lider olarak başlamasının ilk adımı Erdemliler Hareketi ile başlamıştı. Fazilet Partisi’nin kapatılmasının ardından kurulan bu hareket ile Milli Görüş gömleğini üzerinden çıkaran dört kişi bu hareketi kurmuştu. Recep Tayyip Erdoğan, Abdullah Gül, Bülent Arınç ve Abdüllatif Şener’den oluşan öncü grubun girişimi, Adalet ve Kalkınma Partisi’nin kurulmasına sebep olmuştu. Bugün adına AK Parti diyemediğimiz için çoğu kişi AKP deyip geçiyor çünkü ne bir erdem kaldı geride, ne adalet, ne de kalkınma.
AKP bugün siyasi, sosyal tüm etik kurallarını hiçe sayarak, hatta savaş hukukunda bile yeri olmayan uygulamalarla bir “önümüze gelene yüz tekme” hareketi olarak yoluna devam etmeye çalışıyor. Öyle ki bugünkü paydaşlarından tek bir kişi dahi çıkıp “Ben bu yaşananlardan utanıyorum, artık bu partide yapabileceğim hiçbir şey kalmadı.” diyerek istifa edemiyor zira şuan içerisinde bulunan her bir kişi, bir suçu, bir günahı sebebiyle bağlılığını sürdürmek zorunda olan kişilerden oluşuyor.
Tayyip Erdoğan siyasi hayatı boyunca seçmenini çok fazla imkânsıza ikna etti. Öyle ki, damadı Berat Albayrak içerisinde yer aldığı bu seçmen kitlesinin sadakatine olan hayretini hatta gizli isyanını şu sözlerle dile getirmişti, “”Cumhurbaşkanımız Ay’a 4 şeritli yol yapacağım dese inanacak seçmenimiz var”. Berat Albayrak’ın bu sözleri hâlâ geçerliliğini yitirmedi. AKP ne kadar gerilerse gerilesin kemşk kitlesi bence %20’lerde ve Erdoğan yıllardır eti sıyırıp kemiğe ulaşmak için verdiği mücadeleyi başarmak üzere. Öyle zannediyorum ki, AKP’li seçmeni asla oy vermem dediği CHP’ye oy vermeye ikna edecek olan da yine Erdoğan olacak.
Zira son zamanlarda tüm ilkelerinden sıyrılan AKP, kendisini iktidardan indirme ihtimali olan Cumhuriyet Halk Partisi’ne yönelik öyle saldırılarda bulunuyor ki, insanlar ekonomik & sosyal buhranın etkisiyle ister istemez Erdoğan’ın işaret ettiği bu partiye bir dönüp bakacaklar ve kendi partilerinde hiç kalmayan şeyleri görecekler; Gençlik enerjisi, her şeye rağmen gülümseyen yüzler, birçok sorun için çözüm önerileri ve en önemlisi de, etik değerleri olan insanlar. Tabii her daim dediğim gibi, Erdoğan ve seçmeni aynı kişi. Dolayısıyla öyle büyük bir patlama beklemiyorum. Olabilecek maksimum erime AKP’yi %20’lere çekebilecek bir erimedir.
Bunca kötülük karşısında AKP’den ayrılan bir erdemliler hareketi olmadı. Belli ki, zamanında Fazilet Partisi’nden ayrılanlar da erdemliler değilmiş.
Gelelim yazının asıl konusuna.
Geçen hafta yayınladığım “AKP emniyet şeridinde, CHP otobanda..” yazımı şu cümlelerle bitiriştim,
“CHP Özgür Özel değildir, CHP Ekrem İmamoğlu değildir, CHP Mansur Yavaş değildir. CHP cumhuriyettir, CHP halktır, CHP’ye uzanan eli halk havada yakalar ve halkla kavga eden, kaybeder..”
AKP’nin 19 Mart 2025’ten beri yitirdiği siyasi manevra yeteneği 21 Nisan’da CHP’ye butlan atanması kararına kadar vardı ve dün polis zoruyla CHP Genel Merkezi işgal edildi.
Peki sonra ne oldu? Özgür Özel 19 Mart 2025’den beri büyüyen liderliğinde yeni bir eşiği daha aştı. Ve geçen haftaki yazımı bitirdiğim cümleler gerçek oldu. AKP iktidarının başladığı günden beri AKP zihniyetine ve Erdoğan liderliğine isyan eden, direnen muhalif seçmen “CHP’nin başında kim olsa ona oy verirler, oy vermeseler bile bölünürler.” komik savını yerle bir etti. Kemal Kılıçdaroğlu ve beraber hareket ettiği kişiler her yeni açıklamalarında küçük düştüler ve öyle görünüyorlar ki, siyasi hayatları bu noktada sona erdi. Çünkü CHP, AKP değildir. Muhalefet geleneğinin vücut bulmuş halidir. CHP’de kavga olmaz çünkü zaten siyaset de, demokrasi de böyle bir şeydir. Fikirlerin uğruna kavga edersin ve kazanan yoluna devam eder.
CHP’nin ideal bir parti olduğunu iddia etmiyorum asla, öyle olsa zaten dünkü çirkefin yaşanması için içeriden hainler bulamazlardı. Ancak işte yukarıda da belirttiğim gibi CHP, CHP’lilerden ibaret bir parti değil. Peki, hiçbir işe yaramayacağı herkesçe malum bu gereksiz çaba neden?
Erdoğan CHP’yi siyaset yapamaz hale getirmek için hukuk darbesiyle meşgul ediyor evet ama halkı da CHP ile meşgul ediyor. Yani ipteki cambaz CHP bu aralar.. Haliyle birbiriyle mücadele halinde olan da aslında CHP ve AKP değil, halk ve Erdoğan’dır.
Merceğimize bir netlik ayarı daha yapalım. 19 Mart ve 21 Mayıs darbelerine icazet veren ABD başkanı Donald Trump olduğuna göre, mücadele halinde olan aslında ABD ve Türk halkıdır. Bu netlik ayarından sonra rahatlıkla diyebiliriz ki, CHP aslında AKP ile değil, ABD ile mücadele ediyor.
Halk, iktidarın zorbalıklarıyla meşgul olmak yerine umudu olan CHP’nin başına gelenlerle meşgul oluyor, odağı dağılıyor. Ancak bu durumun bir yan etkisi olarak, kendi hikâyesi ile eşlediği CHP’nin içine düştüğü zor duruma bakıyor ve kendi çaresizliğini büyük perdede, çileye dönüşmüş haliyle izliyor. Kendi hikâyesi ile CHP’nin hikâyesini eşliyor ve onunla yoldaşlık duygusu geliştiriyor. CHP lideri Özgür Özel’in AKP’den nasıl kurtulacağına daha da ilgili bakıyor. Yağmur altında ıslanışını, doludan kaçmayışını, meclise varabilmek için tomanın üstüne çıkıp 3 barikatı aştığını, mikrofonun pili bittiğinde tıpkı Halide Edip’in Sultanahmet konuşmasında olduğu gibi boğazını patlatırcasına kalabalıklara seslendiğini görüyor. Ve içini bir umut kaplıyor. Umudun nerede olduğunu bizzat Erdoğan halka gösteriyor.
Muhalif seçmenin AKP iktidarının başından beri korktuğu her şey geldi başına. Yılmaz bir iradeyle girdiği her savaşı kaybetti. Artık kaybedeceğimiz hiçbir şey kalmadı, partimize bile el konuldu. Umudumuz hapsedildi. Atladıkları bir şey var. En çok CHP muhalif seçmenin umuduydu, Erdoğan ikinci defa halkın elinden umudunu aldı. Hem de geride hiçbir şey bırakmamacasına. Peki, bilin bakalım kaybedecek hiçbir şeyi kalmayan insan ne yapar?
Kaybedecek hiçbir şeyi kalmayan insan, hiçbir şeyden korkmadan mücadele eder. Erdoğan karşısında zafer elde edecek olan da Özgür Özel, Ekrem İmamoğlu, Mansur Yavaş yahut herhangi bir isim değildir, 24 yıldır bir an bile baskılara boyun eğmeyen muhalif seçmendir!!
Not: Sizlere reklamsız bir yazı okuma deneyimi sunuyorum. Beni desteklemek isterseniz,
Patreon hesabım: https://www.patreon.com/c/nurbetularas
