Muhafazakârların krizi, Türkiye’nin krizi

Muhafazakârlar bu aralar şunun krizini yaşıyor. Hayallerini kurdukları egemenlik alanında ihtiyaç duydukları tüm enstrümanlara sahipler ama sahip oldukları hiçbir şey, hayal ettikleri dünyayı kurup korumak için işe yaramıyor. Devletin tüm kurumlarına yerleştiler, medyayı ele geçirdiler, diledikleri tüm baskı ve propaganda araçlarına sahipler ancak hedef kitleleri onların propagandasını yaptığı dünyayla ilgilenmiyor..

İşte bu korkunç!!

Çünkü zannediyorlardı ki, eğer medyada Çarkıfelek yerine bir hoca efendi dinlerinin güzelliklerinden bahsederse herkes gözyaşları içerisinde dini bir yaşama geçecek. Zannediyorlardı ki, iktidarın yaptığı icraatlar eleştirilmezse herkes bir noktada direncini kıracak ve “aslında güzel olmuş” diyecek. Kendilerini, yaşam biçimlerini ve dinlerini özne haline getirdikleri, pazarlama ürününe dönüştürdükleri her alanda eskisinden daha fazla itici bulunmaya, eleştirilmeye başlanacakları akıllarının ucundan geçmemişti.

Kendi mahallelerinde kuytuda yaşarken kendi içlerinde onaylanabiliyorlardı ancak sahneye çıktıklarında özenilesi, takdir edilesi hiçbir cazibeleri olmadığını gördüler ve yıkıldılar. Bu sefer varoluş serüvenleri bir hınca dönüştü ve isteyerek değilse bile zorla dayattılar kendilerini. Zorla götürüldüğünüz bir piknikte ağzınıza dolma tıkılması, utanma belasına katıldığınız bir düğünde elinize kına yakılması gibi bir etki yarattılar insanların üzerinde..

-Nasıl? Güzel, değil mi?

-Değil..

-!!

Onlara rağmen popüler kültür ele geçiriyordu gençleri. Gençler bilmediklerinden değil, bile-isteye tercih ediyordu batı tarzı yaşamı. Hatta Asya tarzı çılgınlıkları!!

Asya mı?

Bu akıllarının ucundan bile geçmemişti!!

Onların gözlerini dolduran keramet hikâyeleri kimseyi etkilemiyor, komik bulunuyor, alay ediliyordu. Şimdi ne yapacaklardı? Ava giderken avlanmışlardı.

Bir yandan havadan gelen mevki ve makamın, su akarken doldurdukları bidonların heybeti karşısında etkileniyor, asla erişemeyecekleri için aşağı buldukları hayatın lezzetlerine alışıyor, bir yandan o hayatın gerçekliği içerisinde bir hayali satamıyorlar, bir yandan zor kullanarak sahip oldukları bu dünyanın içerisine çekiliyorlar, yutuluyorlardı.

Oyalandılar, kendilerine hâkim olamadılar, erdem sandıkları şeyleri önce onlar terk ettiler ve bir de baktılar ki aradan çeyrek asır geçmiş. Kendileri yozlaşmışlar, çocuklarını karşı mahalleye kaptırmışlar ve şimdi sahip eskiden oldukları, sonradan buldukları her şey tehlike altında.

Bir onların sağladığı ortamda özgürce yaşayan ve çağ dışı bulunan marjinal dindarlar kaldı şimdi piyasada, bir de dindar denilemeyecek kadar dönüşmüş, ibadetsiz, söylemden ve şekilden ibaret bir hibrit dindar modeli.

Şimdi final çizgisini gördüler ama başarmayı umdukları hiçbir şeyi başaramadıklarının farkındalar. Daha fazla zamana ihtiyaçları olduğunu düşünüyorlar ama onlara ayırılan sürenin de sonuna gelindi. Bu yüzden iktidarlarını kurmak için tutundukları ve zamanı geldiğinde oyuna getireceklerini zannettikleri tüm ellere, bu sefer iktidarlarını sürdürebilmek için tutunuyorlar. Onları seçen ve onlara alan açan eller bu zamana kadar hep “düşmanlarının sahasından” çalmalarını emretmişti. Bu yüzden hiç çekinmeden işbirliği yaptılar. Ama şimdi onların sahalarından çalmak istiyorlar. İsrail’e lanet okurken İsrail’le ticaret yapmak zorunda kalıyorlar ve bunu reddetseler de ifşasının önüne geçemiyorlar. ABD’ye lanet ediyor ama ne istese yapmak zorunda kalıyorlar. Şöyle derin bir göğüs nefesiyle aşk ile lanet edemiyorlar.

Oyuna getirebileceklerini zannettikleri ABD ve İsrail’in oyununa geldiklerini biliyor, kasabın bıçağını bilediğini görüyor ama çığlık atamıyorlar. Çünkü yardıma koşabilecek herkese ihanet ettiler. Final sezonunda aldatan değil de aldanan olduklarını anlamak zorunda kalıyorlar.

Onları bu dar zamanında kurtarmayı vadeden tüm eller onlardan önemli tavizler istiyor ve onlar da canlarını feda etmek yerine canlarını yakacak tüm operasyonlara evet diyorlar. Çok iyi biliyorlar şimdi semirdiklerini zannederken kasap için beslendiklerini..

Muhafazakârların krizi Türkiye’nin krizi oldu şimdi. Peki, bu krizden topluca çıkmak için onlara yardım mı etmeliyiz? Önce onları kurtarmalı, sonra kaybettiklerimizin telafisine mi odaklanmalıyız?

Hayır, bir kaybedene yardım etmek, üzerimize gelen canavara karşı oyalanmamıza sebep olur yalnızca. Biz, canavara odaklanmalıyız. Canavardan kurtulmak için ise kalabalık ve kocaman olmalıyız. Bölünmemeli, parçalanmamalı, dağılmamalı, amaca odaklanmalıyız. Hiçbir kümeye değil, tüme odaklanmalıyız.

Bu krizden çıkmak için muhafazakârların kaygılarını dindirmeye gerek yok. Yapılması gereken, çağın gerçekliğine uygun bir rol seçmek ve bu role uygun olduğumuzu göstermek. Bu role uygun söylem ve politikalar üretmek.

Ne demek istiyorum?

Yeni Türkiye’nin yeni iktidarı, dünyaya ve ezeli düşmanı işgalci emperyalistlere kurban değil, partner olabileceğini göstermeli. Masada servis edilen yemek değil, masada yeri olan bir birey olduğunu ispatlamalı.

Nasıl?

Kurban rolünden çıkarak. Hizmetkârlığı reddederek.. Teklif ve önerilerini sunarak. İhtiyaçlarını değil, aklını ve avantajlarını ortaya koyarak.

Muhafazakârların krizi, Türkiye’nin krizi olmak zorunda değil.

Türkiye kendisine biçilen rollere razı olmak yahut bu rollere direnen bir ülke olmak zorunda değil, oyunu yeniden kurgulayan bir ülke olabilir.

Bunu zamanında özgür bir ruha can vererek başarmıştık, yine başarabiliriz.


Not: Sizlere reklamsız bir yazı okuma deneyimi sunuyorum. Ancak bu sitenin giderleri var ve tek başıma karşılıyorum. Beni desteklemek isterseniz, lütfen Patreon hesabımdan 3 dolarlık bir abonelik oluşturun.

Patreon hesabım: https://www.patreon.com/c/nurbetularas