Hani bir söz kalıbı vardır ya, kötü günler bitti, daha kötü günler başlıyor diye. Önümüzdeki süreç bu kalıbı yaşayacağımız günler olacak muhtemelen.
Son on yıldır, suni bir ekonomik kriz tasarımıyla yaşatılan servet transferine şahit oluyorduk. Şimdi ise gerçek bir ekonomik krizle karşı karşıyayız. Bu kriz, öyle bir zamanda gerçekleşiyor ki, ortada ne krize müdahale edecek bir kurum var, ne de o kurumda bilgisini, tecrübesini, kriz yönetimini konuşturacak kadrolar. Avam bir bürokrat takımı, talimatlarla yahut ilişki ağlarıyla süreç yürütmeye çalışıyor.
Zengin daha zengin, orta sınıf dar gelirli, dar gelirli fakir, fakir yoksul oldu son on yılda. Hayatı boyunca bir servete sahip olmamış ve olamayacağı da belli olan bir takım dolandırıcı Anadolu sırtlanı zengin oldu. Zengin oldu da ne oldu? Birden bire hayırsever iş insanına mı dönüştü? Ne münasebet efendim, zaten bu insanlar iş insanı değiller. Ürettikleri, Türkiye’ye kattıkları hiçbir kazanım yok. Topladıkları paraları istiflediler, sadece istiflediler ve görgüsüzce gösteriş yaptılar.
İnsan merak ediyor, halktan çaldıkları bu paraları siyasetin finansmanı için mi kullanacaklardı? Yani artık kendilerine itibar etmeyen, hatta nefrete dönüşen hislerle kendilerinden kurtulmak isteyen halktan çaldıklarını yine halkı kendilerine ikna etmek için mi kullanacaklardı, yoksa bu halk artık bize itibar etmez, biz kendimizi garanti altına alalım hırsızlığı mıydı bu?
Öyle zannediyorum ki ikisi birden. Yani birileri birilerine halkı kendimize ikna etmek için seçim finansmanına ihtiyacımız var deyip yollarını açtı, onlar da her ihtimale karşı, tıpkı öğrendikleri üzere, hem kendilerinden istenen işi yaptı, hem de kendi komisyonlarını aldı. İnsan düşünüyor, bu çoklu kurum zafiyeti başka türlü nasıl mümkün olabilir? Peki, kim istedi bu finansmanı yaratmalarını? Muhtemelen adı konulmayan örgütün lideri de odur.
Türkiye’de her operasyona isim koyanlar, bu operasyona isim veremediler, çünkü hazırlıksız yakalandılar.
Türkiye İran olur mu diye çok korkuluyordu. Türkiye İran olmadı ama dindarları yozlaştı, sekülerleri ise muhalefetten umudunu kesip işi Allah’a havale edip beddualar okumaya başladı. İşe yarıyor da sanki ha? Sizce bu ülkede bir günde kaç milyon beddua saçılıyordur gökyüzüne?
Evet, öyle görünüyor ki göklerden gelen bir karar var. Muhalefetin zafiyetini ve boş vermişliğini gören rabbimiz bize acıdı ve zaman zaman küçük sürprizler yapıyor. Adamlar –evet adamlar- türlü belalarla uğraşıyor, daha ne yapsınlar demeyin, onlarca iletişim yöntemi, yapılacak iş var ama sonuç almaktan korkuyorlar. Bu yüzden rahatlıkla söyleyebiliriz; yapamıyor değil, yapmıyorlar.
Halk çoktan anladı devlet denilen mekanizmanın aslında kimler olduğunu, ne olduğunu da, muhalefet erkleri halen daha baba travmasıyla “devletten” gelen her fısıltıyı gerçek zannediyor ve ona göre pozisyon alıyor. Gerçeği fark ettiklerinde ise devlet baba çoktan başka bir oyunun kurallarını anlatıyor.
Seçmen ise her şeyin farkında, oynanan tüm oyunları gerçekliğiyle seyrediyor. Avlanan ve oyalananları dişlerini gıcırdatarak seyrediyor. Kimden yana olduğunu söyleyemiyor, kimse onu yeterince iyi temsil etmiyor çünkü. Bu yüzden, en çok kendinden yana bu düzende. Derdini söylemek istedikleri ondan dertli, lafını bölüp ağzına tıkıyor, onlar her şeyi biliyorlar ve her şeyi çözecekler. Nasıl sorusuna verecekleri cevapları yok ama çözecekler işte, uzatmayalım.. Biz de yol yordam göstermekten usandık zaten, kendi hallerine terk edelim.
Gevşedik değil mi?
Mahvolacağını bilmenin verdiği bir rehavet çöktü üzerimize..
Bir patronun Ferrari koleksiyonu yapıp yalıda otururken gencecik bir makine mühendisine 40.000 lira maaş verip bir de üzerine ödül aldığı bir ülkede, düzeni değiştirmek için rehavete kapılmaktan iyisi yoktur. Patron öyle bir kendi haline terk edilmiş ki, manen cehenneme çevirdiği hayatları tüm yakıcı gerçekliğiyle gerçek bir cehenneme çeviriyor da, yalıda boğaza karşı kahve höpürdetme cezası kesiyorlar..
Ahh, umutlar olmasa. İnsanın şu kendisine olan inancı olmasa.. Kimsenin kıramadığı direnci olmasa rahatça mahvolmayı bekler de işte, bekleyemiyor, susamıyor insanlar. Onları bir araya getirebilecek kuvvette birilerine, onlardan zeki bir lidere, onlardan öfkeli bir teşkilata ihtiyaçları var ama böyle tekmili birden hazır bir yapı göremiyorlar.
Sağa, sola dağılmış milyonlarız. Toparlayacak kimseler yok, birbirimize dayanışıyoruz. Her kafadan bir ses çıkıyor, ses yankılanmıyor, oracıkta eriyip sönüyor bir cılız doğum günü mum gibi.. Bir takım masallar ve palavralar izliyoruz. Alışık olmadığımız türden puştluklara alışıyoruz. Kötülerin aklıyla düşünüp, onların karakteriyle anlıyoruz şimdi bizi neyin beklediğini. Aslında olanın ne olduğunu, onların kafasıyla cevaplıyoruz. Kalbindeki kötülüğe, aklındaki vasata ve hinliğe alıştırdı bizi bir kısım zevat. Normalimiz değil, gerçeğimiz oldular çünkü..
Sizi kim, nasıl, hangi günler için yetiştirdi?
Bizi onlar, kasten, bu günler için dağıtıp ehlileştirdi.
Cephanelerinin bitmesini, ordularının dağılmasını izliyoruz şimdi, her birimiz bir başka gözde yakalamayı umduğu birleşme ve başarma hevesiyle..
Not: Sizlere reklamsız bir yazı okuma deneyimi sunuyorum. Ancak bu sitenin giderleri var ve tek başıma karşılıyorum. Beni desteklemek isterseniz, lütfen Patreon hesabımdan 3 dolarlık bir abonelik oluşturun.
Patreon hesabım: https://www.patreon.com/c/nurbetularas



