Kelle koltukta muhalefet

Erdoğan’ın rol yapmayı bırakıp özüne dönüşü 2013 yılında Gezi olaylarıyla başladı. Toplumun her kesiminden, her yaştan insanın dâhil olduğu bir isyan hareketine iktidarını kaybedebileceğini anladığı an, demokrasi durağından inmesi gereken durağın burası olduğunu da anladı ve babadan kalma otorite güdülerine geri döndü Erdoğan. Demokrasi artık yolunu açan bir imkân değil, iktidarını korumasına engel olan bir angaryaydı. Deniz Göktaş’ın gösterisinde belirttiği gibi kişisel gelişiminde bir farkındalık anı yaşadıysa işte o an bu andır, bir belgesel veya kitap özetiyle bir gecede değişmedi her şey.

Gezi olaylarında ilk defa kendisine duyulan nefretle karşılaştı ve ne iktidar mekanizması, ne ikna mekanizması, ne polis gücü durduramadı bu nefretle dolu isyanı. Kılıçdaroğlu yetişmişti hemen imdadına. İsyan ateşiyle yanan kitlenin üzerine bir kova kum dökmüştü ve her birimiz, toza bulanmış hayal kırıklıklarımızla evlerimize dönmüştük. Güvendiğimiz dağlara kar yağmış, bizi iktidara taşıyacak kadrolar tarafından terk edilmiştik. Karşımızda iktidarsız bir baba figürü vardı. Nefret edilesi bir siniklik. Ve böylece diğer çocukların babaları kazanmıştı kavgayı, fıstığa kırbacı vurmak isteyen çocukların babaları.

Erdoğan daha otoriter bir lider oldu, gücü tamamen eline geçirdi de ne oldu?

Türkiye hızla seküler bir evden muhafazakâr bir eve döndü. Kadınların özgürlüğü kısıtlandı, inatlaşanlar cezalandırıldı, harçlıklarımız kesildi, radyo-televizyon yasaklandı, sadece dini sohbet dinlemeye izin vardı. Yasaklarla, öfkeyle, nefretle, tahammülsüzlükle ve elbette mutsuz insanlarla dolu bir muhafazakâr eve dönüştü koca ülke.

Hiçbir zaman ele geçiremediği milyonlar ellerini kucaklarında birleştirip bekledi her seçimi, bu sefer başarabilir miyiz diye. Her yeni seçim tazelenen umutlar, kırılan hayallerle evlerimize döndük. Fıstık kırbaç darbeleriyle inlerken bizim de canımız yandı ama elimizden hiçbir şey gelmedi.

Eski kız arkadaşının cümlesini her seçimde bulduğumuz teselli cümlelerinden bir tanesi daha olarak hayatımıza dâhil etti Deniz, “Neşemizi çalamazlar ya.”. Gösteride enikonu hak veremediğim tek cümle bu oldu içim burkularak, neşemiz çalınalı çok oldu.

Gezi’de çalındı neşemiz ve bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Osman Kavala tutuklandı, sonra Selo Başkan ve Figen Yüksekdağ tutuklandı, Selçuk Kozağaçlı tutuklandı, Tayfun Kahraman, Mine Özerden, Can Atalay, Çiğdem Mater, biz tutuklandık onlardan sonra birer birer, saçma bahanelerle. Ormanlara tecavüz edildi, kimliklerimiz satıldı. Koca bir halk, vatandaş olmaktan çıktı, müşterisi oldu devletin.

Evlerimize el kondu sonra, çocuklarımız işçi yapıldı, hiçbir şey iyi olmadı o günden sonra; özgürlüğümüz ve neşemiz çalındıktan sonra Gezi’de. Kaşla göz arasında, toz toprağın içerisinde yürütüvermişler neşemizi, özgürlüğümüzü, adaleti, cesareti. Yokladık ceplerimizi, yok hiçbirisi Deniz..

İnadım var hâlâ, çünkü o cebimde değil, aklımda değil, kalbimdeydi. Nefretim ve inadım kalbimdeydi çünkü ikisi hep yan yanadır, hiç ayırmam.

Bir şeyler yapmalı evet, ben de canlandırmaya çalışıyorum insanları Deniz, konuşsanıza diyorum.

Çocuklarınız için susmayın,

Çocuklarınız için konuşun diyorum.

Sen de kelle koltukta çıktın o sahneye. Kadıköy’den Harbiye’ye İstanbul sokaklarında gezdirdin başını cesaretle. Ne ağır başın varmış kardeşim, adaletin bir kefesine senin başını, diğer kefeye Akın Gürlek, Tayyip Erdoğan, Kılıçdaroğlu, Bilal, Arınç, Gül, Trump’ı koydular da ağır bastın yine. Öyle bir ağır bastın ki, sadece seni konuştuk günlerce, hâlâ da konuşuyoruz, konuşacağız çünkü sen bizdin.

Biz o gösteride kendimizin ağlanacak haline güldük. Bizden birinin soğukkanlılığına, sakinliğine, kendinden eminliğine, zekâsına, hepsinden öte, içimize asla işlemeyen AKP aklının küçüklüğüne, Türkiye’nin başına sardıkları abukluklara güldük, cesaretini ve teslim alınamayışını alkışladık.

Ailenin senden beklediği askerliği yap, gel kardeşim. Yolun daha çok uzun, seni seven milyonlar var. Seni tıktıkları kuyudan bir Yusuf gibi çıkacağından eminim. Ben tahliye olduktan sonra on yaşındaki kızım “Biliyor musun iyi ki cezaevinde kaldın,” dedi bir gün. Olaylardan etkilenmesin diye neşesinden taviz vermemesini öğütlediğim, döneceğimi bilerek dirayetli olmasını öğütlediğim ama hiçbir şeyi gizlemediğim kızımın bu cümlesi ondan beklentimin de üzerindeydi. Sebebini sorduğumda şöyle söyledi, “Çünkü hapishane senin istediğin zaman gidip görebileceğin bir yer değil. Senin gibi düşünen ve yazan bir insanın öyle bir yeri görmesi iyi oldu bence. Orada gördüklerini insanlara anlatıyorsun ve hayatın boyunca da işine yarayacak bence.”!!

Senin gibi düşünen ve mizah yapan birinin dilediği zaman ziyaret edip gözlemleyemeyeceği bir yeri görmesi senin için de iyi olacak bence güzel kardeşim. Milyonlar izlenen gösterinden önce, henüz saçlarına kayyum atanmadan önce, küçücük sahnelerde yaptığın gösterileri izleyip, “İnanılmaz bir zekâ diye kikirdediğim” bir komedyensin. Seninle ve cesaretinle gurur duyan milyonlar var şimdi.

Hepimiz içten içe biliyoruz final sezonuna geldiğimizi, bu yüzden cesaret aşılamaya çalışıyoruz birbirimize. Daha büyük bir coşkuyla kutlamak için zaferi.

Yoksulluğa terk ettiği ve kendisine mecbur ettiği halkını brandaların arkasına gizleyen bir lider elbette gerçeklerin bir sahnede söylenmesine katlanamaz. Muhafazakâr akıl her şeyin üzerini örtmek ister işte böyle. Örttükleri gerçekler asla yok olmaz ve hepimiz biliriz orada olduklarını. Onlar da bilirler gizledikleri hakikatlerin neler olduğunu çünkü onlar örttüler. Sadece yokmuş gibi davranırlar, bize de bir el çabukluğuyla o örtüyü çekmek kalır zaman zaman. Herkes bilsin isteriz çünkü. Kral çıplak demek isteriz.

Saray eşrafı mal, mülk, para, güç için birbirine düşmüş, muhalifler ise rejim tehdidi karşısında ayrışmaya son verip birleşmeyi seçmiş görünüyor.

Onlar da bir varoluş savaşı veriyor, biz de.. Onlar varoluş savaşı verirken birbirine düştü, biz varoluş savaşı verirken birleştik. Nasıl olacaksa olacak, bir şey olacak ve bu çeyrek asırlık cumhuriyet sağlaması cumhuriyet ve demokrasinin kazanmasıyla sona erecek. İngilizler sert İslamcılar’dan sıyrılıp ılımlı, liberal İslamcılarla yol açmaya çalışıyor bu korkuyla, Erdoğan yerine Gül verelim diyorlar bize.

İstemezük diyoruz biz de,

Özgür Özel her gittiği ilde, küçücük ilçelerde, beldelerde bile kalabalıklarla kol kola özgür Türkiye’ye doğru yürüyor Deniz, bu yürüyüşü kimse durduramaz.

Ne ABD, ne AKP, ne İngiltere bu yürüyüşe engel olamaz.

Özgür Türkiye’yi kabullenmek zorunda kalacaklar.


Not: Sizlere reklamsız bir yazı okuma deneyimi sunuyorum. Beni desteklemek isterseniz,

Patreon hesabım: https://www.patreon.com/c/nurbetularas