Geçtiğimiz hafta yaşanan fon skandalında hepimizin içten içe tahmin ettiği ihanet varyasyonlarından biri daha ifşa oldu. Kimileri foncuları suçladı, kimleri dolandırılanları. Kimileri “Cambaza bakın, cambaza!!” derken, bir simitçi çocuk bağırdı,
“Hırsız vaaar!!”
Tüm bu pazaryeri kaosunun dışında bir şey oluyor. Her zamanki gibi filler tepişiyor, çimenler eziliyordu. Olan bitenin ardını görmeye çalışanlar görünenin ardında dövüşen fillere odaklandı. Olanın ardındakine bakanlar için önemli olan bunun cevabıydı.
Filler neden tepişiyordu?
Neden bahsettiğimi söyleyeyim,
Yeni Parti Zonguldak Milletvekili –gerçekten vekilimiz- Deniz Yavuzyılmaz’ın açıkça yazdığı gibi Kaşif Kozinoğlu davası ile fon skandalı iki bakanın savaşında birbirlerine karşı kullandıkları kozlardı. Peki, tek adamın gölgesinde usulca var olması gereken iki bakan, nasıl olup da sınırlarını aşıp açıktan bir cenge tutuşmuşlardı? Otorite buna nasıl izin veriyordu?
Hani diyorlar ya, bu fon işlemlerini yapanlar nasıl denetlenmiyordu, denetlenmez tabii efendim, kimlerin adına bu işlemlerin yapıldığı çizelgelerle ortaya kondu. Peki, arkasında kimlerin olduğu belli olan bu fonlara nasıl operasyon yapıldı? Bu soruların cevabında daha önemli iki husus var.
Bir, iki bakan nasıl olup da otoriteye rağmen açıktan savaşmaya başladı?
İki, yoksa otorite yok mu?
Bir kısım zevat Erdoğan yerine oğlunu hazırlıyor diye düşünerek oğluna yatırım yapıyor ama iki bakan sanki böyle bir durumu kabul etmiyormuş gibi cenge tutuşuyor. Diyebilirsiniz ki bakanlardan biri oğul adına savaşıyor. Nereden bileceksiniz? Yoksa saray tarafında kimin rolünün ne olduğu net değil mi? Hesap içinde hesap, klik içinde klik mi var?
Bilemeyiz..
İktidar muhalefeti kendisiyle meşgul ederken saraya kimsenin dönüp bakmayacağını umuyordu ama bizler öyle şerbetlendik ki, artık kim tutuklanırsa tutuklansın, biraz içeride dursun hele, şimdi başka bir mesele var diyor ve tüm soğukkanlılığımızla kavgayı seyre devam ediyoruz. Çünkü biliyoruz, tüm bu baskının geçici yahut kalıcı olmasının cevabı da o kavgaların neticesine bağlı sayılır. Sayılır diyorum, çünkü kaderimiz saray eşrafının elinde değil.
Aslında mesele sarayı da aşıyor. Sarayı aştığında ise aktör sayısı azalıyor. Aktörler ve aktörlerin arkasındaki saflar net, ancak ilginç olan şu ki, o aktörler aynı zamanda birbirlerine muhtaç. Önemli olan şu, içlerinden hangisi o muhtaçlık ilişkisine son noktayı koyup zaferini ilan edebilecek? Dahası, zaferin ardından muhalefete boyun eğdirebilecek mi? Bir diğer ihtimal, taraflar muhtaçlık ilişkisini bitireyim derken, birbirini bitirir mi?
Aynen öyle olacak gibi görünüyor.
Muhalif seçmen yıllardır gemiyi terk edecek olan farelerden bahsetmiyor muydu?
Muhalif seçmen yıllardır muhalefet liderlerini bu günleri yaşamayalım diye uyarmıyor muydu?
Biz böyle olacağını biliyorduk ve tastamam korktuğumuz her şey başımıza geldi. Ancak korktuğumuz her şeyin başımıza geldiği gibi, emin olduklarımız da başımıza geliyor ve ne hoştur ki, umduklarımız da başımıza gelecek..
İşte böyle olacak, onlar finalde birbirini yok edecek ve sabırla, inatla büyük finali bekleyenler filmin finalini izledikten sonra kolları sıvayacak..
Hayır, hayır kolay olacak demiyorum.
Bu sakinliğin, bu örgütsüzlüğün, bu eylemsizliğin ve kendi içimizdeki hainleri ayıklamamış olmanın bedelini ödeyeceğiz sonuna kadar. Neden en çok ana muhalefet partisi bedel ödüyor diye sorarsanız, ehh, gözlerinin önünde oldu her şey ve değiştirmek için yapılabilecek onlarca şey varken onlar kendi küçük dar siyasetleriyle oyalandılar.
Şimdi bunun bedelini ödemek zorundalar..
Hiçbir siyasetçiye değil, ben, bize üzülüyorum muhalif seçmen kardeşim..
Tertemizdik, çok güzeldik ve bunların hiçbirisini hak etmedik..
Ama iyi olacağız, göreceksin, iyi olduğumuzu göreceğiz..
Yaşayacağız..
Not: Sizlere reklamsız bir yazı okuma deneyimi sunuyorum. Ancak bu sitenin giderleri var ve tek başıma karşılıyorum. Beni desteklemek isterseniz, lütfen Patreon hesabımdan 3 dolarlık bir abonelik oluşturun.
Patreon hesabım: https://www.patreon.com/c/nurbetularas
